பவ்யா (Cedar primary school)

பள்ளி மணி” கணீர் “என்று ஒலித்தது. அனைத்து மாணவர்களும் கூண்டிலிருந்து விடுபட்ட பறவைகளைப் போல வகுப்பை விட்டு சிட்டாய் பறந்தனர். நானும் என் நண்பன் ரவியும் சேர்ந்து பள்ளியை விட்டுப் புறப்பட்டோம். ரவி என்னிடம், பாலா..!”நாம் விரைவு உணவகத்தில் மதிய உணவை உண்ணலாமா”என்று வினாவினான். நானும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டேன். உணவகத்தை அடைந்ததும் நாங்கள் உணவை வாங்கிச் சாப்பிட்டோம். சில நிமிடங்களுக்குப் பின் ரவி மீதம் இருந்த உணவை குப்பையில் வீசச்சென்று கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். நான் அவனிடம் ஓடிச் சென்று உணவை வீணாக்க வேண்டாம் என்று கூறித்தடுத்தேன். “நானும் ஒரு சமயத்தில் ரவியைப் போல் இருந்தேனே” என்று எண்ணினேன். என்னை மாற்றிய சம்பவம் என் மனத்திரையில் நிழலாடியது.

அப்போதெல்லாம் உணவை வீணாக்காதே என்ற வார்த்தைகளுக்கு நான் செவி சாய்த்ததே இல்லை. தட்டில் உள்ள உணவில் பாதியை உண்டு விட்டு மீதமுள்ளவற்றைக் குப்பைத் தொட்டியில் வீசினேன். அம்மா ஒரு நாள் எனக்காக எனக்கு பிடித்த கோழிச்சோறை சமைத்தார். நான் அதில் சிறு பகுதியை உண்டு விட்டு, போதும் அம்மா என்று கூறி எஞ்சியிருந்த உணவைக் குப்பைத்தொட்டியில் வீசினேன். அதனால் அம்மா மிகவும் மனம் வருந்தினார். அவர் கவலையடைவதை என்னால் உணர முடிந்தது. அதே சமயத்தில் என் அப்பாவும் சகோதரர்களும் என் செயலைக் கண்டு வாய் பிளந்து நின்றார்கள். பள்ளியிலும் நான் உணவை வீணாக்கினேன். நான் என் உணவில் சிறிதளவை உண்டு விட்டு மீதம் இருந்ததை குப்பைத்தொட்டியில் வீசினேன். “உணவை வீணாக்காதே”என்ற சுவரொட்டியை பள்ளி உணவகத்தில் கண்டு காணாததைப் போல் நடந்து கொண்டேன். அப்போது என் ஆசிரியரின் வதனம் கோவைப்பழம் போல் சிவந்தது. “ பாலா உணவை வீணாக்காதே, நீ சாப்பிடுவதற்காக பலர் உழைக்கிறார்கள். உணவை வீணாக்குவது அவர்களது கடின உழைப்பை வீணாக்குவதை போல் ஆகும்” என்று அவர் அறிவுரை புகட்டினார். நான் சரி என ஒப்புக்கு தலையை அசைத்தேன். ஆனால் அவர் கூறியதை நான் கேட்கவில்லை. நான் என் நண்பர்களுடன் அன்று மாலை உணவை உண்ண உணவகத்திற்குச் சென்றேன். அப்போதும் நான் உணவை வீணாக்கினேன். அதேபோல் அனுதினமும் உணவை வீணாக்கிக் கொண்டு வந்தேன். அதைக் கவனித்த என் அம்மா என்னை உணவு விழிப்புணர்வு பயிலரங்கிற்கு அனுப்பினார். அங்கே பயிற்றுவிப்பாளர் உணவு ஏன் முக்கியம், அதை ஏன் வீணாக்கக்கூடாது? அதை எவ்வாறு வீணாக்காமல் இருக்கலாம் என்று கற்பித்தார். ஒவ்வொரு சோற்றுப் பருக்கையிலும் ஒரு உயிர் இருக்கிறது அப்படி என்றால், ஒரு சோற்றுப்பருக்கை கூட பிறரது உயிரைக் காப்பாற்றலாம். உணவின்றி பலர் தவிப்பதால் உணவை வீணாக்க கூடாது என்றார். அவ்வரிகள் என் ஆழ்மனத்தில் பதிந்தது.

அன்றிலிருந்து நான் என் பழக்கங்களை மாற்றிக் கொண்டேன். நான் உணவை வீணாக்குவதைத் தவிர்த்தேன். நான் என் தேவைக்கு ஏற்ப உணவை வாங்கினேன். என் பழக்கங்களை மாற்றிக் கொள்ள ஆரம்ப காலத்தில் சிரமப்பட்டேன். இருந்தாலும் நான் மீளும் தன்மையுடன் செயல்பட்டேன். என் பெற்றோரும், ஆசிரியரும் நீ உணவை வீணாக்குவதை நிறுத்திவிட்டாயே..!என்று பெருமையுடன் கூற ஆரம்பித்தார்கள்.

“பாலா வா வீட்டுக்கு செல்லலாம்” என்று ரவி உரக்க குரல் எழுப்பி என் கற்பனை உலகை களைத்தான். நான் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் அவன் அருகில் சென்றேன். நான் நல்வழியில் செல்வதை எண்ணி மகிழ்ந்தேன். என்னை மாற்றிய சம்பவம் என்றும் என் மனதில் நீங்கா இடத்தை பிடித்திருந்தது.