ஆரியன் பழனியப்பன் முத்தையா (Alexandra Primary School)

தட்டில் இருந்து உணவு குப்பைத் தொட்டிக்குள் விழுந்த ஒவ்வொரு முறையும் மாறனது அன்னையின் மனதை ஆயிரக் கணக்கில் பானங்கள் குத்தின. அவரது மனம் சுக்குநூறாக உடைந்தது. இப்படியா நான் மாறனை வளர்த்தேன்? ஒவ்வோர் ஆண்டும் பொங்கலைக் கொண்டாடுகிறோம், உழவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கின்றோம். ஆனால் அவனோ, விவசாயிகள் பாடுபட்டு நட்ட நெல் மணிகளை வீணாக்குகிறானே? என் வளர்ப்பில் கோளாறு இருக்கிறதோ? என்று தாயார் தன் வளர்ப்பை எண்ணி மனம் நொந்து போனார்.

மாறன் அப்பழக்கத்தை விட்டொழிக்காததைக் கண்ட அவனது தாயாரின் கோபம் சிறிது சிறிதாக அதிகரித்து, சிறு துளி பெருவெள்ளம் என்ற ஆன்றோர் வாக்கை போல் ஓரிரு மாதங்களுக்குப் பிறகு அவர் எரிமலை போல் வெடித்தார். ஆனாலும் மாறன் அதை சிறிதும் கூட காது கொடுத்து கேட்கவில்லை. சில நாட்களுக்குப் பிறகு மாறன் தன் பழக்கத்தைப் பள்ளியிலும் காட்ட ஆரம்பித்தான். ஒரு நாள் பள்ளி உணவகத்தில் மாணாக்கர்களை கண்காணிக்க அங்கு ஓர் ஆசிரியை பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார். அப்போது மாறன் சாப்பாட்டை அதிக அளவில் வாங்கி சிறிதளவு மட்டுமே உண்டபிறகு தட்டில் உள்ள மீதமுள்ளவற்றை குப்பைத் தொட்டிக்குள் வீசினான். அவனை கையும் களவுமாக பிடித்த அந்த ஆசிரியர் அவனைத் திட்டினார். ஆனால் மாறன் அதை அலட்சியப்படுத்துகிறான் என்ற எண்ணத்தில் , அவனை பள்ளி முடிந்ததும் பள்ளியின் வெளியே பார்க்குமாறு சொன்னார். பள்ளி முடிந்ததும் அவர்கள் பள்ளியின் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தனர். அங்கு அவர் மாறனிடம் அறிவுரை கூறினார். ஆனால் அதுவும் “செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு போல்” வீணானது. பெற்றோரும், ஆசிரியரும் எடுத்த முயற்சிகளை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் மாறன் எருமை மாட்டில் விழுந்த மழை போல தன் குணத்தை மாற்றவே இல்லை.

ஒரு நாள் மாறன் தன் நண்பர்களுடன் உணவங்காடி ஒன்றிற்குச் சென்றான். அங்கு மாறன் அதிக சாப்பாட்டை வாங்கப் போனான். கடை உரிமையாளர் மாறனிடம் உணவு முப்பது வெள்ளி என்றார். “ ஐயோ !என்னிடம் இருபது வெள்ளி மட்டுமே இருக்கிறதே என்று மாறன் கூச்சலிட்டான். அப்போது அவனது நண்பன் ராமு அவனிடம் பத்து வெள்ளி கொடுத்து அடுத்த நாள் திருப்பிக் கொடுக்கும்படி சொன்னான். பணம் கட்டிய பிறகு மாறன் சாப்பிட உட்கார்ந்தான். ஆனால் ஐந்து வாய் உண்டவுடன் அவன் மீதமுள்ள உணவை குப்பையில் கொட்டினான். அதைக் கண்ட ராமு சிரித்துக்கொண்டே,” முப்பது வெள்ளிக்கு உணவு வாங்கி விட்டு ஆறேழு வெள்ளிக்குத்தான் சாப்பிட்டாயா? ஆனால் எனது பத்து வெள்ளியை முழுதாக திருப்பிக் கொடுக்க மறந்து விடாதே மாறா…”என்று நக்கலோடு கூறினான். அப்போதுதான் அளவுக்கு அதிகமாக உணவை வாங்கிவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் மாறனுக்குள் ஏற்பட்டது. வீட்டுக்குத் திரும்பி கொண்டிருந்தபோது மாறன், வழியில் ஒரு முதியவரைக் கண்ணுற்றான். அந்த ஏழை குப்பைத் தொட்டியில் இருந்து காய்ந்துபோன ரொட்டி ஒன்றை எடுத்து பல வருடங்களுக்கு உணவையே காணாததைப் போல வாய்க்குள் திணிப்பதைக் கண்டான். அவனது மனம் என்னவோ செய்தது. குற்ற உணர்வு லேசாக எட்டிப் பார்த்தது.

மறுநாள் பள்ளித்தலைமை ஆசிரியை “உணவு பயிலரங்கம்” ஒன்றை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அதில் ஒரு பயிற்றுவிப்பாளர் மாணாக்கர்களிடத்தில் உணவு விழிப்புணர்வை அதிகமாக ஏற்படுத்த முயற்சித்தார். பயிலரங்கில், அவர் உணவின்றி தவிர்க்கும் மக்களை படங்கள் மூலம் காட்டினார். எலும்புக் கூடாக அவர்கள் காட்சியளிப்பதைக் கண்ட மாறனின் கண்கள் அகல விரிந்தன. இவ்வுலகில் நேற்று பார்த்த முதியவர் மட்டும் உணவு தேடவில்லை என்பதை உணர்ந்தான். உலகம் முழுவதும் அவரை போல் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்கு அப்போது புரிந்தது. தான் செய்தவை யாவும் அவன் கண்முன் நிழலாடின. அதிகம் உணவு வாங்கி சிறிதளவு சாப்பிடுவதும், பலருக்கு கிடைக்காத உணவை வீணாக்குவதும் தவறு என்ற கசப்பான உண்மையைக் கற்றுக் கொண்டான். தன் தவற்றை உணர்ந்த மாறன் கண்ணீர் சிந்தினான். மாறனது குற்ற உணர்வு அவன் மனதை நொறுக்கியது. தான் இன்னும் மாறாமல் இருந்தால் குற்றவுணர்ச்சி அம்புகளைப்போல் வேடமிட்டு அவனை துன்புறுத்தும் என்பதை உணர்ந்தான். அன்றிலிருந்து மாறன் அதிக உணவு வாங்குவதில்லை. இந்த திடீர் மாற்றத்தைக் கண்டு மாறனின் தாயாரின் மனதில் மகிழ்ச்சி தோன்றியது. அன்னையின் சோகமும் கோபமும் மட்டுமே நிறைந்த முகத்தில் “புன்னகை”பூத்தது.